Önce insan sonra anneyim

Emin Çölaşan’ın kitabından alıntı gibi oldu başlığım:)

Kimi diyor “Bırak ağlasın, kucağa alışmasın…”, kimi bu ekole tamamen karşı; “Çocuk annesini yanında ister, öyle ağlatarak uyutmak ne demekmiş???” diyor, çocuk sürekli anne kucağında olursa anneye güveni hızlı oluşurmuş…

Şimdi arkadaş, ben zaman zaman iki duruma da katılabiliyorum, hani derler ya “İşine gelirse…”.

Evet valla işime geldiği gibi.

Sırtım çok ağrıdığı için artık kanguruyla sokağa çıkamıyoruz mesela, sadece apartmanda aşağı indirirken ve yukarı çıkarırken kanguru kullanıyorum, onun haricinde dışarıda ana kucağı ve puset, evde de mama sandalyesi (İyi ki var:)

Bazen altı temiz, karnı tok, gazını almışım ama ağlıyor Eren, belli beni istiyor dibinde kene gibi, ben de yapışıyorum kene gibi ama kucak yok. Sırtım ağrıyor arkadaş.

Sonra günlerden bir gün sırtım ağrımıyor, hooooop Eren kucakta, hem de neredeyse bütün gün, e hastret gideriyoruz.

Çocuk kucakta olmalı ekolüne göre, çocuk bilmem kaç yıl ebeveynle aynı yatakta yatmalıymış…

Şimdi gece uykuya yatağında başlayan Eren, sabaha karşı bizim yanımıza geçiyor, çünkü ona sütünü içirecek olan anne uykusuzluktan baygınlık geçirir halde, git yatağına yatır, sonra gene ık-mık etsin, bekle başında, yok ağlasın al kucağına, sustur tekrar yatır jimlastiğine takatı yok… Ayrıca ve en önemlisi oğlanı yanında çok mutlu!

ANCAK arkadaş, tüm bunlara ek olarak, bütün gece mutlu mutlu oğlanıyla sarmaş dolaş uyuyan anne, aslında UYUMAYAN ANNEdir.

UYUYORMUŞ gibi yapan annedir, hatta karşı yakadaki baba da uyuyormuş gibi yapan babadır ki çocuğu ezmeyelim, en ufak bir gıklamasına asker olalım değil mi???

Yani bu durumda sabah olunca baba işe sürünerek gider, gözleri fal taşı gibi olmuş anneye bakan, annenin suratına giderek şiddetlenen şaplaklar atan 5 aylık yavru, birazdan yatağındaki oyuncağın altına bırakılacağından ve annenin uykuya devam edeceğinden habersiz sesler çıkarır.

Özlemle gece oğluyla yatan aynı anne, özlemle kocasına sarılmak istediğinde ya da şööööööööööööyle yüz üstü, yayıla yayıla, döne döne uyumak istediğinde ise yukarıda takati olmadığını söylediği jimlastiğe sadık kalır, çocuğu sabaha kadar yatağında uyutur.

E anne de insan, anne kadın, annenin de zaafları var, anne de hastalanır…

Bunları söylüyorum, çünkü bazen insan değilmişim gibi davranıyorum, kendimi unutuyorum…

Ben bunları kendime tekrarlıyorum…

Önce insan sonra anneyim.

Sevgiler Derya’dan

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this pageHemen Paylaş

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

*