Anne olmaya nasıl hazır olunur?

 

 

Anne olmaya nasıl hazır olunur ki?

 

Yani, kadın çok isteyecek, sonra eşi de çok isteyecek ve çocuk mu olacak? Bu mu?

 

Etrafla muhabbette konu çocuğa geldiğinde, “Evet ama önce işimizi oturtalım.” ya da “Önce evimizi alalım…” ya da “Önce biraz evliliğin tadını çıkaralım.” derlerdi ben de “tamam ama sonra da yine daha önce yapmanız gereken başka şeyler çıkarsa? Yapılacaklar hiçbir zaman bitmiyor.” derdim sanki bana da neyse, sanki millet çocuk doğurunca bendeki çocuklu arkadaşlarım listesi kabaracak da mutlu mu olacağım? Doğuran doğurur, doğurmayan doğurmaz tabi ama mesele şu an ruhen hazır olabilmek.

 

Yani ben ruhen hazır mıydım? Bilmiyorum.

 

Aslında ben de biraz evliliğin tadını çıkarmak isterdim, biraz sakinleşebilmek isterdim, biraz kendimi dinleyebilmek sonra çocuk isterdim.

 

Yani şimdi bunlar olmadığı için hazır değil miydim?

 

Bilmiyorum.

 

Şimdiki durumdan yola çıkarsak eğer;

 

Şimdi “Yok galiba benim ruhum hazır değilmiş” diyorum.

 

Bu kadar evde olmaya, hele iş hayatından sonra…

 

Birinin bana bu kadar bağımlı olmasına (Bensiz yaşayamayacak kadar)…

 

Her gün yemek pişirmek zorunda olmaya (Yemek pişirmeyi çok seven biri olsam da bu zorunluluktan dolayı artık tiksiniyorum)…

 

Çalışmamaya…

 

Zaman zaman kendimi unutmaya…

 

Uykusuzluğun bu raddesine…

 

Bunlara da nasıl hazır olunur ki? Bir hazırlık sınıfı var mı çocuktan önce?

 

Yani şimdi kim ister özgürlüğü kısıtlansın?

 

Ancak bir çocuk insana tüm bu saydıklarımı koşulsuzca yaptırabilir.

 

Yani kendimce çıkardığım sonuç, çocuğa hazırlık maddi olarak yapabilirsin belki ama manevi olarak, yaşamadan zor.

 

… ya da şöyle söyleyebiliriz; insan birçok doyuma ulaştığında, kendini beslediğinde, evde çocuğuyla olmak, gece bilmem kaç kere uyanmak zorunda kalmak, tuvalet gibi özel bir alana bile çocuğuyla girmek, kocayla en romantik anında uyanıp da ağlayan bebeğe koşmak, sırtında çanta, kucağında çocuk, elinde poşetlerle taşımacılık yapmak, Yaz aylarında kan ter içinde “İnsan görsün, çocuk görsün, hayvanları seyretsin…”diye can havliyle sokağa çıkarmak ve kepaze halde geri dönmek belki de zor değil de sıradan gelir Mİ?

 

Bilemiyorum.

 

Karmakarışık haldeyim.

 

Yani bunaldığım için kendime kızmak istemiyorum ama işin içinden çıkamıyorum.

 

 

Sadece bunları düşünmeden sakin olabilmeyi becerebilirsem galiba işin içinden hasar almadan çıkabileceğim ve “Başardım” diye yazacağım buradan.

 

 

 

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this pageHemen Paylaş

1 yorum

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


*