Annem

Annemi öyle özlüyorum ki…

Şimdi olsa, muhtemelen Eren delisi bir anneanneydi.

Şimdi olsa, muhtemelen kendimi daha kuvvetli hissederdim. Belki şimdi olmadığından kendimi oğlumun her şeyi kılıyorum.

Bazen “Anneannesi olsa böyle severdi torununu” deyip onun gibi seviyorum oğlumu.

Şimdi olsa, muhtemelen “Anne şöyle yapma çocuğa, 5000 kat giydirip durma…” diye lak lak yapardım, “Anne sallamadan uyut…” diye mırıldanır dururdum. Muhtemelen önce şöyle hakkını vererek paylardı beni ama sonra saygı duyardı anneliğime.

Şimdi olsa, muhtemelen hayran kalırdı bize. Beni gördükçe, kendine sarılası gelirdi.

Şimdi olsa, muhtemelen benim Eren’e yaptıklarımı, ona hassasiyetimi seyrettikçe, hüzünlenirdi, gözünden yaşlar akardı sırılsıklam eminim, ne muhtemeli?

Şimdi olsa, muhtemelen “Yavrumun yavrusuuu…” diye severdi torununu.

Yıl 2006, Eylül- Ekim zamanları;

“Annem melekleri görüyor herhalde…” dedirtti bize melek Hasibecim.

“Çocuklara şeker verin ama önce karınlarını doyurun…” diye tembihleyip uyuyordu.

“Peki” diyorduk.

Ağlıyorduk.

Yıl 2011;

Şimdi oğlum gülüyor etrafına, “Melekleri görüyor da gülüyor.” derler ya bebekler için, biz de öyle diyoruz.

Şimdi anneannesi olsaydı, muhtemelen o da öyle derdi; “Meleklere gülüyor anneannesinin kuzusu” derdi.

Sanki anneliğimi eksik yaşıyorum, annemin nefesi olmadan.

Öyle harika anlaşan bir anne kız da değildik üstelik, süper sakin bir evde, sakin sakin de büyümedik biz. Sopayı da yedik sağlam bizzat kendisinden. Ödümüz de patladı bazen…

Ne önemi var?

Şimdi olsaydı muhtemelen “Beni şimdi anlıyor musun?” derdi.

“Hem de nasıl!!!” derdim.

Sevgiler Derya’dan

Hüzünlendim Azıcık

Paylaştım Yine

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this pageHemen Paylaş

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


*