Eren okula gitmek istemiyor!

Eren 18 aylıktan beri okula gidiyor. Hiçbir zaman bu kadar çaresiz hissetmemiştim kendimi onu okula gönderirken. Çocuk istemiyor okula gitmeyi, mutsuz.

 

 

Okulu hep bir oyun yeri olarak algılamış bir çocuk Eren, gerçekte öyle mi peki? Kurallar var gerçek hayatta, bu zamana kadar kurallar, çocukların yaratıcılığının önüne geçmemişti hiç. Şimdi ise durum farklı. Kurallar sol kulvardan at başı geçiyor Eren’in dilediklerini.

12108717_824826117627908_9157072286520127568_n (1)

 

Dün bana, “Ben bu okula gitmek istemiyorum, 1. sınıfa gitmek istiyorum, orası daha EĞLENCELİ” dedi. Kilit kelime buydu “EĞLENCE”. Peki okul eğlenceli bir yer midir? Bazen evet, olabilir ama genel olarak, Eğitim Danışmanı Ali Koç’un da dediği gibi “Okulu seven bir çocuk görmedim ben. Hem Finlandiya’daki çocukların okula mutlu gittiğini gösteren bir istatistik var mı?” gibi bir cümleydi bu. Öte yandan, sınıflarının sayfasını inceliyorum, gayet eğleniyor gibi gözüküyor. 

 

 

O halde sorun ne? Ne yapmalı? Çocuğum mutsuz. Evde sinirli. Öğretmeniyle konuşuyorum, “Hiç oyun oynayamıyoruz, hep bana iş yaptırıyorsunuz” diyormuş. İş dediği, oyuncakla oynama saati bitip masa başına geçtikleri ve düz kesme, zik zak kesme, çizme, çizdiğini boyama vs. gibi çalışmalardan ibaret. 

 

 

Acaba, çocukları ilkokula hazırlamak mı yoksa onlara ayak uydurarak, hayatın içinde bir şeyleri öğrenmelerine destek olmak mı daha elzem?!

 

 

Daha önce “Sistem bu, keyif almaya bak” demişti(k) ama Eren bu kadar mutsuzken benim olan keyfim kaçıveriyor. Sonra diyorum ki, “Sistem bu, başa çıkmayı öğrenecek”, eğer ona göre değilse, sıyıracak kendisini, evet, belki kötü not alacak, evet, belki çok sıkılacak ama sıkı can iyidir, kolay çıkmaz gibi cümlelerle ortadoğu ve balkanların en antipatik annesi gibi noktalayabilirim. Aksini bilmiyor ya da beceremiyorum. 

 

 

Hee, geçen sene gittiği özel okul çok mu farklıydı? Değildi. Sadece daha çok sosyal imkanlı bir okuldu, zihniyet aynıydı. Alternatif bir eğitim sunamaz mıyız? Sunduk zaten ama nereye kadar? İşte tam da buraya kadar. Alternatif bir eğitim modeline alışan çocuk, Türkiye şartlarında, bildiğimiz eğitim sistemine ayak uydurmakta inanılmaz zorlanabilir. Emin miyim? Değilim, sadece tahmin ediyorum, çünkü burası Türkiye.

 

 

Okul servisinde seyahat etmeleri ayrı sorun, eğitim, sistem, ayrı sorun, ülkede insanca yaşayabilmek başlı başına bir sorun. 

 

 

“Devlet okuluna gönderelim, iyi bir öğretmeni olsun yeter.” diyoruz, devlet okullarının hali içler acısı. İte kaka dönmeye çalışan, oradan alıp öbür tarafa koyan, okuldaki görevlinin parasını ödemek için velilerin kantin işlettiği, duvara yansıtmayla çocuklara sunum izletmek için öğretmenin evden getirdiği çarşafla camları örttüğü, elektriklerin zırt pırt kesilebildiği, bağış toplamak için, müdürün, civardaki malikanelerin kapısını çaldığı, imece usulu dönen bir yer devletin okulu. Devletimiz bir müfredat vermiş, gerisini koyvermiş arkadaş. 

 

 

Başlarda panikledim, sağı solu aradım, danıştım ve çok güvendiğim isimler, “Acele etme, biraz bekle” dediler. Şimdi daha sakinim ve beklemedeyim. 

 

 

… ve ben buradan gitmekle burada kalmak arasında gezinmekten yorgunum. Vallahi de yoruldum. 

 

 

Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this pageHemen Paylaş

6 yorum

  • Benim kızım da 18aylikyan beri kreşe ,okula, gidiyor. Sevip sevmediği belli değil. Benden ayrılmak istemiyor ama okuldaki arkadaş oyunlar vs hosuna gidiyor. Su avmlerdeki saatli Paralı oyun Alanları icin deli oluyor falan. Sizin bu okul yazılarınızı dikkatle ilgiyle okuyorum çünkü zaman hizla geçiyor Yarin bizim icin de çalacak ilk okul zilleri ve biliyorum Pelin de kurallı Sırada oturmalı ders saatlerini sevmeyecek. Üstelik kreş parasının altından kalkamiyorken ilk okul icin özel okulu mümkün değil karsilayamayacagiz. Devlet okullarını görünce de içim sıkışıyor hele. Bir de -evet Butun coçuklar özeldir ammaa- Pelin cidden potansiyel sahibi cok kişilikli bir çocuk bununla törpülemek istemiyoruz. En son geçenlerde eşimle hadi gidelim burdan dedik ki ben Yurtdışına bırakın yasamaya gitmeyi gezmek icin bile gitmekten korkan bir insanım. Ama olacak gibi değil:( cok korkuyorum. Yeğenim de bebeklikten beri kreşe gidiyor bu sene ilk okula başladı uçarak gidiyor. Oryantasyon haftasında bir gun bire bir gorusme vardı Sınıfa çıkmadılar ve buna üzüldü. Evet o bir özel okula gidiyor ama biraz da coçuklar alakalı, öyle değil mi? Ben de hiç sevmezdim okulu, ilk günden beri. Ama bizim hiç başka seçeneğimiz ben okula gitmek istemiyorum cümlemiz yoktu. Sizinle oturup sohbet etmek isterdim. Düşünmekten yoruluyorum resmen.

    Cevap Yaz
  • merhaba markaanne
    bu okul konusu gercekten cok derin ve kacamayacagimiz bir mevzu. ben de alternatif okullarin ileride uyum zorlugu yasatip yasatmayacagina karar veremiyorum. deniz henuz 3e geliyor ve bu seneyi yuva ile hallettik ama okul konusunda her duydugum bana caresizlik hissettiriyor.

    Cevap Yaz
  • Derya hanım 3 yaşını az geçen oğlum için homeschool yahut unschool seçeneklerini düşünmeye başladım. Evde kardeşiyle çok keyifli vakit geçiriyor şimdilik. Yurtdışı forumlarda ilgili yayınlar ve tecrübeleri okuyor ,yurtiçi ve yurtdışı grupları takip ediyorum. Henüz tam bir karar vermedik ama muhtemel egilimimiz bu yönde olacak eşim de az daha destek olursa tabii.. bizim gibi yurtdışına çıkma imkanı olmayanlar için çözüm alternatifi.. hem kendi değerlerimizden ödün vermeden de birşeyler öğrenebilir yahut öğrenebilmeli..

    Cevap Yaz

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


*