Mümkünse…

Şu an 8 buçuk haftanın içindeyim ve psikolojik durumumu tarif etmek için bir konferans düzenlesem yine de açıklayamam herhalde. 

 

Yani kendimi zorla sokağa atmasam, evin içinde bedenimi çürümeye terk edecek kadar isteksiz ve halsizim.

 

 

Mümkünse çok iletişim halinde olmayayım… Mümkünse?! Mümkün değil, çok az mümkün.

 

 

Mümkünse, yatağın içine gireyim ve hiç çıkmayayım.

 

 

Mümkünse kılımı kıpırdatmayayım ama pilates saati geldiğinde bana bir haller gelsin, bir enerji patlaması, kilo-sağlık kontrolünde bir motivasyon…

 

 

Mümkünse bir de Eren eve geldiğinde bana bir haller gelsin ya da 3 haller gelsin ki, onun enerjisini karşılayabileyim, o uyuduğunda kıpırdayamayacak duruma gelmeyeyim.

 

 

Mümkünse, evin işlerini yapmaktaki isteksizliğim, hatta bir an önce son bulsun, yoksa çöp eve dönüşmesi yarındır öbür gündür…

 

 

Mümkünse, agresif değilmişim gibi yapabileyim, çok tahammülüm varmış gibi olabilsin.

 

 

Mümkün değil ama biri sanki sinirlerimi alsa…

 

 

Ne de güzel olur.

 

 

Mümkünse midem bulanacaksa bulansa, bulanmayacaksa bulanmasa… Yani bir karar verse, zira midemde de dengesizlik had safhada. Kokmayınca, birileri yapıp önüme koyunca, soğanlı-kıymalı yiyebiliyorum ama bu sefer de yedikten sonra mesela bulanmasa ya da baştan bulansa hiç yemesem. Ne bu arkadaş, yediğim içtiğim burnumdan geliyor; gelmese mesela…

 

 

Mümkünse, boyun kadar olan “Yapmam- unutmamam gerekenler listesi” ne bir adapte olabilsem de, haftada 1 iş halledip asabımı iyice bozmasam. Nasıl sorumsuz hissediyorum kendimi amanın…

 

 

Mümkünse Eren, sanki inadına yapar gibi üzerime çıkıp zıplamasa, gözümün içine baka baka “Yapma- Hayır” dediğim bir şeyi, gözünden alevler fışkıra fışkıra yapmasa, beni hop hop hoplatmasa…

 

 

Sanki “Ben kardesşşşsşşş istiooooruuuum” diye söylenen çocuk, kardeşi doğduğunda “Bu ne be, nereden geldi şimdi???” diyecek ve beni yarı yolda bırakacak gibi… Bir hinlik bir hinlik… İhaleye fesat karıştıracağından şüpheliyim ama tabi yüzümü kara da çıkarabilir.

 


1 madde daha var ki, onu ne buraya ne de başka yerlere yazamıyorum, ben söylemesem de sen anla sayın okuyucu…

 

 

Gebelikte 8. haftayı yaşadığım şu günlerde vaziyetimiz budur…


Share on Facebook0Tweet about this on TwitterShare on Google+0Share on Tumblr0Share on LinkedIn0Email this to someonePrint this pageHemen Paylaş

1 yorum

  • Sizinle aynı haftadayız (8+5 deyim) ve aynı şekilde ilerliyor hamileliğimiz 🙂 Yukarıda yazdığınız herşeye imzamı atıyorum, akşamları 31 aylık kızımla değil oyun oynamak ilgilenemiyorum bile. Eve işten gelir gelmez yatıyorum kafamı kaldıramıyorum. Kilo almamam lazım ama sadece karbonhidrat yiyebiliyorum gerisi midemi bulandırıyor çünkü. Sürekli Gaviscon içmekten içim dışıma çıktı ilk gebeliğim böyle değildi halbuki…:) Umarım fazla uzamadan geçer bu bulantılar, sevgiler…

    Cevap Yaz

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir


*